Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
«Δεν φοβάμαι το θάνατο. Τι είναι ο θάνατος; Μια στιγμή και μόνο»!
Τα τελευταία λόγια της Φαρουχρά Πάρσα.
Στην καρδιά της Περσίας, στις σκιές των αρχαίων αυτοκρατοριών και στα μονοπάτια των λαών που διαμόρφωσαν τον κόσμο, η γη αυτή φλέγεται ξανά. Οι δρόμοι της Τεχεράνης, της Ισμαΐλιγια, των επαρχιών και των πόλεων, αντηχούν από φωνές που απαιτούν δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία. Δεν είναι μια φωνή μόνο για την πολιτική, είναι φωνή των γυναικών, των μειονοτήτων, των παιδιών, των ανθρώπων που κουβαλούν αιώνες ιστορίας και επιθυμία να ζήσουν με αξιοπρέπεια.
Το Ιράν δεν είναι μια απλή χώρα ,είναι ένα πολυεθνικό μωσαϊκό, όπου Κούρδοι, Αζέροι, Μπαλούχοι, Σούφιοι, σουνίτες και ζωροάστρες παλεύουν να βρουν τη θέση τους μέσα σε μια κοινωνία που πολλές φορές θέλει να τους σιωπήσει. Οι φωνές τους συναντούν τις φωνές των γυναικών που, από την Πάρσα και την εξίσου σπουδαία μητέρα της, μέχρι τη νέα γενιά, υπερασπίζονται την ισότητα και την παιδεία, αρνούμενες να υποκύψουν σε καταπίεση και φόβο.
Η ιστορία έχει δείξει ότι η ανατροπή ενός καθεστώτος χωρίς σχέδιο διαδοχής μπορεί να οδηγήσει σε χάος Ιράκ, Λιβύη, τόποι όπου η ελευθερία έγινε παγίδα χωρίς θεσμούς να τη στηρίξουν. Και όμως, οι Ιρανοί δεν περιμένουν σωτήρες ούτε από την Ανατολή ούτε από τη Δύση. Η δύναμή τους βρίσκεται στις ρίζες τους, στην ιστορία τους, στο θάρρος τους να αντισταθούν και να δημιουργήσουν ένα μέλλον με δικά τους χέρια.
Στους δρόμους, η φωτιά των διαδηλώσεων φωτίζει όχι μόνο την οργή, αλλά και την ελπίδα. Είναι φωνή που δεν υπακούει σε εξωτερικές επιρροές αλλά η φωνή ενός λαού που θέλει να γράψει ξανά την ιστορία του. Κάθε διαδήλωση, κάθε πανό, κάθε φωνή που αντηχεί είναι κρίκος στην αλυσίδα ενός έπους που γράφεται ζωντανά.
Το Ιράν σήμερα στέκεται σε μια ιστορική διασταύρωση η αλλαγή είναι αναπόφευκτη, αλλά η σοφία, η ενότητα και η γνώση της ιστορίας είναι που θα καθορίσουν αν αυτή η αλλαγή θα γεννήσει ελευθερία ή χάος. Οι δρόμοι, τα σχολεία, οι πλατείες, η ίδια η κοινωνία είναι τα πεδία μιας μάχης που δεν είναι μόνο πολιτική αλλά αδιαπραγμάτευτη μάχη για τον πολιτισμό, για την ιστορία, για την αθάνατη ψυχή ενός λαού.
Και ενώ το καθεστώς δοκιμάζεται, η φλόγα του αγώνα συνεχίζει. Όπως η Πάρσα και οι γυναίκες της Ιρανικής ιστορίας σήκωσαν το κεφάλι μπροστά στον φόβο και τον θάνατο, έτσι και σήμερα οι Ιρανοί κρατούν ψηλά τη φλόγα της ελευθερίας. Η ιστορία παρακολουθεί, και οι δρόμοι της Περσίας γράφουν ένα νέο έπος αντίστασης, έπος θάρρους, έπος ενός λαού που είναι “υποχρεωμένο” να μην γονατίσει.