«…Το Ισλάμ των Αββασιδών διέθετε σπουδαίους στοχαστές, ιατρούς ή νομικούς το επάγγελμα που αφοσιώθηκαν στο σχολιασμό των νεοπλατωνικών ή του Αριστοτέλη. Αυτοί οι άνθρωποι ανέπτυξαν μια μορφή φιλοσοφίας, την οποία θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «ισλαμική», τόσο γιατί γεννήθηκε στους κόλπους του μουσουλμανικού κόσμου όσο και γιατί οι δημιουργοί της δεν απαρνήθηκαν ποτέ την πίστη τους. Αν και η σκέψη του Αλ-Φαράμπι, του Αβικέννα και του Αβερρόη είναι αξιοθαύμαστη, θα έπρεπε να τους θεωρούμε ορθολογικά πνεύματα, με την έννοια που εμείς αντιλαμβανόμαστε; Είναι ίσως σωστότερο να συγκρίνουμε την πορεία τους με την πορεία ενός αγίου Ανσέλμου. Η φαλσαφά πράγματι προσέκρουσε σε μια τεράστια δυσκολία: Η ιδέα της αιτιότητας που ανέπτυξαν οι Έλληνες, δεν συμβάδιζε με την ιδέα της δημιουργίας, που βρισκόταν στη βάση του Κορανίου. Η συμφιλίωση ανάμεσα στη χρήση της λογικής, όπως τη χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι φιλόσοφοι, και στην προφητεία ήταν σχεδόν αδύνατη, παρά τις προσπάθειες και την επιδεξιότητα συγγραφέων όπως ο Αλ-Κίντι και ο Αλ-Φαράμπι. Αν οι ιδέες των νεοπλατωνικών μπορούσαν να βολευτούν, οι μεταφυσικές αντιλήψεις του Αριστοτέλη δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν με το περιεχόμενο της κορανικής αποκάλυψης και, μιας και το Ισλάμ ήταν κάτι παραπάνω από απλή θρησκεία, ο ελληνικός ορθολογισμός δεν μπόρεσε να διεισδύσει στον πολιτικό κόσμο και την κοινωνία του Νταρ αλ-Ισλάμ.»