«Tα ελληνικά πανεπιστήμια, εδώ και δεκαετίες, έχουν μεταβληθεί σε χώρους ανομίας, βαρβαρότητας, καταστροφών, καταλήψεων, βανδαλισμών, μουτζούρας και «πλακίτσας». Όλο το ψευδεπίγραφο της μεταπολιτευτικής Ελλάδας συμπυκνώθηκε στο ελληνικά ανώτατα ιδρύματα. Όταν οι νέοι θεωρούν σωστό να καταστρέφουν ένα δημόσιο αγαθό, όπως το σχολείο, τότε οδεύουμε σε επικίνδυνους δρόμους. Και το χειρότερο είναι ότι όλα τα παραπάνω τα θεωρούμε κανονικότητα. Κι όποιος τολμήσει να τα θίξει ως θέματα, αυτομάτως χαρακτηρίζεται φασίστας. Η λέξη «φασίστας» δεν χρησιμοποιήθηκε επί της ουσίας αλλά ως όπλο διάλυσης της κοινωνίας. Από πότε είναι δημοκρατικό να διαλύεις τη δημόσια περιουσία και να καταστρέφεις το δημόσιο αγαθό; Όμως έτσι διαπλάστηκε μετεμφυλιακά η νεοελληνική κοινωνία και αυτά τα αποτελέσματα τα παρακολουθούμε μέχρι σήμερα. Αντιστράφηκαν οι όροι και στο όνομα ενός «αριστερού λόγου» αποκύημα του Εμφυλίου που μας ακολουθεί μέχρι σήμερα‒ συντελέστηκαν και συντελούνται απ’ όλους αθλιότητες. Τις οποίες, αντί να βγει η αριστερά να τις κατακρίνει, αντιθέτως τις επικύρωνε και τις κάλυπτε ιδεολογικά – το ίδιο πράττει μέχρι σήμερα. Πατριωτισμός όμως είναι να σέβεσαι και να διαφυλάσσεις την κοινωνία όπου ζεις. Όχι να την καις, να την ακυρώνεις και να την καταστρέφεις.»