Γράφει ο Ανδρέας Σταλίδης.
Δεν έχω τοποθετηθεί για το Παλαιστινιακό. Η οπτική μου είναι η εξής:
Άξονάς μας τα στρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας.
Όχι εξ αντανακλάσεως τα αντίθετα (ή τα παράλληλα) με όσα λένε: τα διεθνή ΜΜΕ, η διεθνής αριστερά, η ελληνική αριστερά, το οποιοδήποτε κόμμα ή φορέας.
Δεύτερος άξονάς μας το διεθνές δίκαιο. Ως χώρα που προβάλλει τόσο πολύ το διεθνές δίκαιο, η απαρέγκλιτη έμφαση σ’ αυτό ενισχύει τη θέση μας (ναι, ακόμα και λαμβάνοντας υπόψη ότι το διεθνές δίκαιο εναπόκειται στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για να το εφαρμόσει, και αυτό με τη βία, καθώς επίσης και με τις εξαιρετικά πολύ λεπτές ισορροπίες).
Το στρατηγικό μας συμφέρον είναι καλώς ή κακώς με το Ισραήλ. Η Κύπρος το κατάλαβε από το 2003. Και όπου να ’ναι θα αρχίσει να εισπράττει από το φυσικό αέριο, πράγμα ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ αν σκεφτεί κανείς τη θέση της: υπό κατοχή, χωρίς στρατό, εκτός αμυντικών συμμαχιών, εκτός ΕΕ το 2003, και όμως έλαβε 100% επήρεια από Ισραήλ, Αίγυπτο (που εμείς ΔΕΝ λάβαμε!) και Λίβανο, και γράφει συστηματικά στα παλιά της τα παπούτσια τις τουρκικές απειλές.
Ας ομολογήσουμε, κυρίως στον εαυτό μας πρώτα, ότι έχουμε υποστεί στρατηγικές ΗΤΤΕΣ από τα Σκόπια και από την Αλβανία, καθώς και από την Τουρκία σε τόσα επίπεδα. Δεν μπορούμε ούτε ένα καλώδιο να ποντίσουμε 6 μίλια από την Κάσο.
Ας ομολογήσουμε ότι βρισκόμαστε ΕΞΩ από τις εξελίξεις στη Συρία, στην Αίγυπτο, στη Λιβύη, ακόμα και στην Ιταλία, η οποία ανοιχτά προωθεί την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα.
Βάλτε τα αυτά γύρω γύρω στον χάρτη. Δημιουργείται ένας κύκλος με δύο κενά: τη Βουλγαρία και το Ισραήλ.
Η Βουλγαρία είναι η μόνη στον κύκλο αυτό που δεν σύρθηκε ποτέ από την Τουρκία, τηρεί τη δική της πολιτική, η οποία — προς το παρόν — συμβαδίζει με τα δικά μας συμφέροντα, τουλάχιστον ως προς το βέτο στα Σκόπια. Αυτό βεβαίως, στο μέλλον θα αλλάξει, διότι θα πάρει κάτι, ίσως στο Σύνταγμα, ίσως με κάποια ημι-θεαματική κίνηση, και τότε θα απογυμνωθούμε. Πάντως, δεν δείχνει να επηρεάζεται από την Τουρκία.
Και μας μένει το Ισραήλ για να σπάσει ο κύκλος.
Το Ισραήλ και λόγω της γεωγραφικής της θέσης και λόγω της επίδρασης που έχει:
στη Συρία (η μόνη χώρα που μπορεί να προστατέψει τους Χριστιανούς και γενικά τις μειονότητες),
στην Αίγυπτο, η οποία τηρεί εδώ και δεκαετίες μετριοπαθή στάση στο Παλαιστινιακό, και αυτό μπορεί να μας θέσει ένα όριο: για ποιον λόγο άραγε να έχουμε θέσεις περισσότερο φιλο-παλαιστινιακές από την Αίγυπτο; Εγώ λέω για κανέναν λόγο. Δεν στέκει με τίποτα.
[Θυμίζω ότι η Αίγυπτος, σε αντίθεση με την ευρωπαϊκή αριστερά που συχνά καταγγέλλει το Ισραήλ με μαξιμαλιστική ρητορική, και σε πλήρη διάσταση με χώρες ή κινήματα που διακηρύσσουν τον αφανισμό του, ακολουθεί μια πιο ήπια και ρεαλιστική στάση. Δεν αποδέχεται την εγκατάσταση Παλαιστινίων στο έδαφός της, διατηρεί όμως ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και συνεργασίας με το Ισραήλ, παραμένοντας ταυτόχρονα σταθερά υπέρ της λύσης δύο κρατών και της προστασίας των Παλαιστινίων στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου.]
στην Κύπρο (προφανές),
στην Ελλάδα (με τις κατά καιρούς συνεργασίες που έχουν γίνει την τελευταία δεκαετία),
στις ΗΠΑ (παρά τις διεργασίες που γίνονται εκεί αυτήν την περίοδο),
αλλά και εκ του αντιθέτου, από την επίδραση που έχει στη Χαμάς η σουνιτική Τουρκία.
Ας σταθούμε εδώ: η υποστήριξη των σιιτών Ιρανών (μέσω Χεζμπολάχ) στους Παλαιστίνιους ΔΕΝ είχε θρησκευτική βάση, είχε καθαρά πολιτική. Κοινός τόπος ήταν μόνο ο αντιαμερικανισμός της Χαμάς και του Ιράν.
Τώρα που το Ισραήλ αποτέλειωσε και τη Χεζμπολάχ και το Ιράν (ως έναν βαθμό), ανοιχτός προστάτης (για να μην πω: πατερούλης) των σουνιτών της Χαμάς έγινε ανοιχτά η επίσης σουνιτική Τουρκία. Αυτή η σχέση είναι εκτός από πολιτική, διότι η Τουρκία από το 2002 έχει ξεκάθαρα στραφεί εναντίον των ΗΠΑ σε πολλά επίπεδα και ακροβατεί σε κατάσταση ασταθούς ισορροπίας απέναντί τους, και θρησκευτική. Αυτό σημαίνει ότι είναι πιθανό στο μέλλον και να ισχυροποιηθεί, αλλά και να διαρκέσει περισσότερο. (Θυμίζω ότι σουνίτες είναι και το σύνολο των ισλαμιστών τρομοκρατών που έχουν δράσει στη Δύση τα τελευταία 25 χρόνια. Οι σιίτες δρουν τρομοκρατικά στο έδαφός τους, π.χ. σε καμία πρεσβεία των ΗΠΑ σποραδικά, αλλά οι σουνίτες δρουν εντός της Δύσης συστηματικά).
Αν η Ελλάδα έχει ΜΙΑ παράμετρο που μπορεί να χρησιμοποιήσει για να έχει εξ αντανακλάσεως την αντίθετη θέση, αυτή είναι η Τουρκία. Ο λόγος είναι ότι η Τουρκία απειλεί την Ελλάδα σε υπαρξιακό επίπεδο. Απειλεί ευθέως την υπόστασή της.
Αυτή λοιπόν είναι η βάση, το πρώτο επίπεδο.
Σε δεύτερο επίπεδο, είπα ότι άξονάς μας είναι το διεθνές δίκαιο. Δεν μπορούμε με τίποτα να δεχθούμε την υπέρβασή του από τις πράξεις του Ισραήλ. Οφείλουμε να τις καταγγείλουμε. Με συνέπεια, με άξονα το δίκαιο και τα πιθανά εγκλήματα πολέμου, αλλά όχι με κορώνες. Οδηγός στη θέση αυτή η αντιπολίτευση του Ισραήλ. Όχι η ακροαριστερά της, αλλά η αντιπολίτευση.
Συνεπώς, βρίσκω εύλογο το εύρος μεταξύ της επίσημης στάσης της Αιγύπτου και της αντιπολίτευσης του Ισραήλ. Ούτε πιο πέρα από το ένα σημείο, ούτε από το άλλο.
Θεωρώ ότι αυτή η θέση εκφράζει μια ισορροπία μεταξύ στρατηγικού ρεαλισμού (διατήρηση σχέσεων με το Ισραήλ για λόγους ασφάλειας και περιφερειακής ισχύος) και αρχών (μη αποδοχή παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου).
Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι είναι ισχυρά πολωμένοι στο θέμα αυτό.