«Ἕλληνες! Ὅταν ἐμβήκαμεν εἰς τὸ μέγα τοῦτο στάδιον, ἐκηρύξαμεν ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων τὴν σταθεράν μας ἀπόφασιν, τὴν ὁποίαν ἐβεβαιώσαμεν μὲ δημοσίους ὄρκους καὶ καθιερώσαμεν μὲ τόσας θυσίας καὶ αἵματα. Ἂς δείξωμεν καὶ πάλιν, ὅτι εἴμεθα χριστιανοί· ὅτι εἴμεθα Ἕλληνες, πιστοὶ εἰς τὸν ὅρκον μας, σταθεροὶ εἰς τὴν ἀπόφασίν μας· καὶ ὅτι, μὲ τὸν Σταυρὸν ἐμπρὸς καὶ μὲ τὰ ὅπλα εἰς τὰς χεῖρας, προτιμῶμεν νὰ καταβῶμεν εἰς τοὺς τάφους χριστιανοί καὶ ἐλεύθεροι, παρὰ νὰ ζήσωμεν σκλάβοι, χωρὶς θρησκείαν, χωρὶς πατρίδα, χωρὶς τιμήν, χωρισμένοι τῶν συγγενῶν καὶ φιλτάτων, «ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν, μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν» (σημ. Ψαλμοί του Δαυίδ, ψαλμός 78,4). Μὲ τὴν σταθερὰν τάυτην ἀπόφασιν ἐνικήσαμεν καὶ νικῶμεν τοὺς τυράννους μας καὶ βλέπομεν τέλος πάντων ἐντὸς ὀλίγου ἀποφασισμένην τὴν τύχην μας ἀπὸ τοὺς δικαίους κριτὰς τῆς τύχης τῶν Ἐθνῶν, τῶν ὁποίων τὴν συμπάθειαν εἵλκυσαν τὰ ἀνήκουστα δεινά μας.»