Ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ και η επανάσταση

Φανατικοί ιδεολογικοί ψευδοκατήγοροι

AgiosGrigorios-patriarxhs-e

Οι εχθροί της εκκλησίας χαλάνε τον κόσμο, φωνάζοντας ότι ο Πατριάρχης ήταν ο χειρότερος «Τουρκόφιλος», «μισέλληνας», «προδότης του γένους» κλπ., αφού αφόρισε την Επανάσταση και ιδίως τους πρώτους ηγέτες της Αλέξανδρο Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσο.

Και το μεν αφοριστικό είναι αυθεντικό. Γεννάται όμως το ερώτημα: Το αξιολογούν οι κατήγοροι σωστά; Και το ερώτημα γίνεται πιο σοβαρό όταν βλέπουμε τους Έλληνες, τόσες γενεές, και μάλιστα τους ίδιους τους αφορισμένους, να το αξιολογούν εντελώς διαφορετικά. Και γι’ αυτό τον τιμούν σαν την ιερότερη εθνική μορφή. Και του έστησαν ανδριάντα στο Πανεπιστήμιο.

Περί της σωστής αξιολόγησης του θέματος αυτού, απάντηση πρέπει να δώσει όχι η ιδεολογία, αλλά τα ιστορικά δεδομένα. Γιατί αυτοί που κατηγορούν τον άγιο, το κάνουν μόνο και μόνο από αντιχριστιανική προκατάληψη, και μίσος για τον Χριστιανισμό, και όχι για ιστορικούς λόγους.

Ας δούμε λοιπόν ένα – ένα τα γεγονότα, για να βγάλουμε στο τέλος ένα καθαρό συμπέρασμα, πέρα από τις ιδεολογικές φωνασκίες των εχθρών της Εκκλησίας.

Τα ιστορικά γεγονότα της εποχής εκείνης

  1. Λίγα χρόνια πριν από το 1821 είχε συσταθεί με πρωτοβουλία του Τσάρου Αλεξάνδρου Παύλοβιτς η περίφημη Ιερή Συμμαχία, που στόχο είχε την πρόληψη και καταστολή κάθε επανάστασης. Μετείχαν: Ρωσία, Αυστρία, Αγγλία, Γαλλία, κλπ. Κόκκινο πανί για την Ιερή Συμμαχία ήταν οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης.

Συμπέρασμα πρώτο: Κάθε επανάσταση, ακόμη και η πιο καλά οργανωμένη, κινδύνευε να αποτύχει λόγω εχθρικότητας των τότε μεγάλων δυνάμεων.

  1. Η Ελληνική Επανάσταση ευθύς εξ αρχής στιγματίστηκε, διότι φαινόταν έντονη η επίδραση των αρχών της Γαλλικής Επαναστάσεως. Και το κίνημα του Ρήγα, και η οργάνωση της Φιλικής Εταιρείας και ο τρόπος διακυβέρνησης του Μοριά, έκαναν ακόμη και σε τυφλό φανερή την γαλλική επίδραση.

Συμπέρασμα δεύτερο: Η Ελληνική Επανάσταση ήταν βέβαιο, ότι εκτός από την οργή του Σουλτάνου θα αντιμετώπιζε και την μήνη των τότε υπερδυνάμεων.

  1. Η Επανάσταση του Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Βλαχία εξόργισε τον Σουλτάνο σε αφάνταστο βαθμό, διότι:

α) ο αρχηγός της ήταν πρίγκιπας της Ρωσίας.

β) ο ηγεμών της Βλαχίας Μιχαήλ Σούτσος ήταν Φαναριώτης,

γ) συνθήκη απαγόρευε στον Σουλτάνο να παρεμβαίνει στις παραδουνάβιες ηγεμονίες χωρίς άδεια του Τσάρου.

Συμπέρασμα τρίτο: Ο θυμός του Σουλτάνου δεν ήταν καλό πράγμα. Οι Τούρκοι μέχρι και σήμερα αλλού πονούν και αλλού χτυπούν (βλέπε Κύπρος-Κωνσταντινούπολις).

  1. Πρώτα απ’ όλα ο Σουλτάνος ξέσπασε στους Ρωμηούς της Πόλης. Τα γεγονότα του 1956 ωχριούν μπροστά στις θηριωδίες που υπέμειναν οι Έλληνες της Πόλης του 1821. Έπειτα ο Σουλτάνος ζήτησε εξηγήσεις από τον Μιλέτ-μπασή, δηλ. εθνάρχη των Ρωμιών, Γρηγόριο Ε΄ και τον Τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο Α΄ Παύλοβιτς. Ο μεν Γρηγόριος προσπάθησε να τον καλμάρει με ψέματα: ότι τάχα δεν ήξερε τίποτε (ενώ τα ήξερε όλα, όπως μας λένε όλοι οι σύγχρονοί του ιστορικοί, άσχετα αν ο ίδιος δεν ήταν σύμφωνος). Ο δε Τσάρος έσπευσε να δώσει τις εξής πληροφορίες στον «εν τυραννία αδελφό» του Σουλτάνο:

α) Ο πρίγκιπας Αλ. Υψηλάντης επαύθη απ’ όλα του τα εν Ρωσία καθήκοντά του και απεκηρύχθη.

β) Ο Τσάρος δεν είχε καμία ανάμειξη.

γ) Ο Σουλτάνος αφήνεται απόλυτα ελεύθερος να αντιδράσει όπως ξέρει και να συγυρίσει τους στασιαστές. (Το έγγραφο του Τσάρου μας το διέσωσε πλήρες ο Σπ. Τρικούπης στον Α΄ Τόμο της Ιστορίας της Ελλην. Επαναστάσεως).

Συμπέρασμα τέταρτο: Άρα οι Έλληνες έπρεπε να αντιμετωπίσουν μόνοι τους, αβοήθητοι, την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Είναι αστείο να πιστεύει κανείς, ότι μπορούσαν οι Ρωμιοί να νικήσουν τότε την Οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτό το έδειξε περίλαμπρα, δυστυχώς, η εκστρατεία του Ιμπραήμ Πασά στην Πελοπόννησο, που διέλυσε σαν ιστούς αράχνης όλες τις αμυντικές γραμμές των Ελλήνων. Και αλίμονο αν δεν επενέβαιναν οι ξένοι!

  1. Η ιστορία μας μιλάει για την οξύτητα, με την οποία ο Σουλτάν Μαχμούτ Β΄ αντέδρασε στην Επανάσταση.

α) Έπαυσε δύο μεγάλους Βεζίρηδες σε διάστημα ολίγων ημερών με μόνο αιτιολογικό την επιεική τους στάση έναντι των Ρωμηών. Το γεγονός είναι πολύ ενδεικτικό.

β) Κάλεσε τον Σεϊχουλισλάμη, δηλ. τον υπέρτατο θρησκευτικό αρχηγό όλου του Ισλάμ, και τον διέταξε να εκδώσει φετβά, δηλ. διακήρυξη, με την οποία να καλεί τους Μουσουλμάνους να εξαφανίσουν κάθε ίχνος χριστιανών από την Αυτοκρατορία ολόκληρη, που έτσι θα γινόταν αμιγώς ισλαμική. Ο Σεϊχουλισλάμης όμως ήταν άνθρωπος δίκαιος και εύσπλαχνος. Και γι’ αυτό ζήτησε διορία να το σκεφτεί.

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος το πληροφορήθηκε. Και συνοδευόμενος από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο, που προς τιμήν του βλέπουμε την υπογραφή του σε όλα τα αφοριστικά εκείνα, τους μεγάλους δραγουμάνους Κωνσταντίνο και Νικόλαο Μουρούζηδες, και τον αυθέντη Καλλιμάχη, επισκέφτηκε τον Σεϊχουλισλάμη. Και τον έπεισε να αρνηθεί να εκδώσει τον φετβά, αναλαμβάνοντας και αυτός κάποια υποχρέωση έναντι του εύσπλαχνου και φιλανθρώπου εκείνου μουσουλμάνου, που πίστευε με όλη του την καρδιά, ότι – όπως γράφει το Κοράνι – «μια ώρα δικαιοσύνης είναι πολυτιμότερη ενώπιον του Θεού από εξήντα χρόνια προσευχής». Ο Σεϊχουλισλάμης αρνήθηκε να εκδώσει τον φετβά. Και ο σουλτάνος έγινε θηρίο εναντίον του: Τον καθαίρεσε και τον κρέμασε.

Συμπέρασμα πέμπτο: Πόσος φόβος έπρεπε να ρίχνει την καταθλιπτική του σκιά στην Κωνσταντινούπολη, όταν ο Σουλτάνος έπαυε λόγω ευνοίας τους προς τους Ρωμηούς δύο πρωθυπουργούς του και κρεμούσε έναν Σεϊχουλισλάμη;

  1. Ταυτόχρονα άρχισαν οι κατ’ εντολή του Σουλτάνου εκτελέσεις των επιφανών Ρωμηών με έναρξη από τους Μουρούζηδες και Μητροπολίτες, που εθεωρούντο σαν τα πιο απαραβίαστα πρόσωπα.
  2. Διορίστηκε άλλος Σεϊχουλισλάμης, ο Φεΐζ. Αυτός εξέδωσε χωρίς πολλούς δισταγμούς και συζητήσεις τον φετβά που όριζε ότι ιερό χρέος των μουσουλμάνων ήταν να μη μείνει στην οθωμανική αυτοκρατορία ζωντανός ούτε ένας Χριστιανός.
  3. Οι Δυτικοί ήταν και πάλι με τους Τούρκους.
  4. Η επανάσταση έφτασε στο «αμήν» τόσο, ώστε ο ατρόμητος Γέρος του Μοριά «εμβήκεν εις την Εκκλησίαν, έκαμε τον σταυρόν του, έμεινε πολλήν ώραν σύννους και ασπασθείς την εικόνα της Θεοτόκου είπε: “Παναγία μου, βοήθησε τους Χριστιανούς. Τους επήραμε στο λαιμό μας”» (Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.206).
  5. Η εκστρατεία του Ιμπραήμ διέλυσε σαν ιστό αράχνης τους Έλληνες. Και γέμισε την Πελοπόννησο θρήνους, αίματα, ερείπια και συμφορές.

Για να τα προδεί κανείς αυτά δεν χρειαζόταν να έχει μυαλό πιο πολύ από το μέτριο. Γι’ αυτό και ο Γρηγόριος τάχθηκε με σταθερότητα και αποφασιστικότητα εναντίον της Επαναστάσεως για να σωθεί η Ρωμηοσύνη από την ολοκληρωτική εξόντωση. Και ενεργώντας φαναριώτικα έριξε στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου: αφοριστικά κατά της επανάστασης. Τα έγραψε και για τους Έλληνες, να ησυχάσουν. Και κυρίως για τον Σουλτάνο να τα διαβάσει και να καλμάρει. Και κάλμαρε με πολύ λίγες – σχετικά – σφαγές στην Πόλη.

Οι Πατριάρχες Θεόληπτος και Ιερεμίας Α΄ έκαναν για την σωτηρία του Γένους μας ψεύτικους όρκους. Ο Πατριάρχης Γρηγόριος έβγαζε ψεύτικα αφοριστικά – στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου – για τον ίδιο λόγο. Ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρότι ήταν ευσεβέστατος δεν τα έλαβε καθόλου υπ’ όψιν του. Δεν ταράχτηκε. Ούτε κάκιωσε εναντίων του Πατριάρχη. Τον συμπόνεσε. Ορίστε τι έγραφε στους Σουλιώτες:

«Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου».

Αλλά και αργότερα, όταν το στράτευμά του είχε πλέον διαλυθεί, ο Αλ. Υψηλάντης όχι μόνο δεν απέδωσε την καταστροφή του στον αφορισμό, αλλά με ημερήσιά του διαταγή 8.6.21 απεκύρηξε τους στρατιώτες του, που δεν επέμειναν στον αγώνα, να εκδικηθούν «το ιερόν αίμα των κατασφαγέντων απανθρώπως κορυφαίων “υπουργών” της θρησκείας: πατριαρχών (Γρηγορίου Ε΄ και Κυρίλλου ΣΤ΄), αρχιερέων και μυρίων άλλων αθώων αδελφών» (Σπ. Τρικούπη, Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, τόμος Α΄, σελ.128). […]

Στην Ιστορία του Τρικούπη (Τομ. Α΄) όποιος θέλει μπορεί να δει:

Α) Το πλήρες κείμενο των αφοριστικών, όπου ο Πατριάρχης αναφέρει ξεκάθαρα, ότι ο πρέσβης της Ρωσίας του απέκλεισε ρητά κάθε ενίσχυση προς τους επαναστάτες.

Β) Τα κείμενο του διατάγματος του Τσάρου, που καταδίκαζε την Επανάσταση και άφηνε τον Σουλτάνο ελεύθερο να σφάξει τους Ρωμηούς.

Γ) Το διάταγμα του Σουλτάνου, με το οποίο επαύθη ο τρίτος κατά σειρά μέγας Βεζύρης Μπεντερλή Αλήπασας, «επειδή ηθέλησε να φεισθή της ζωής των Ελλήνων», και διορίστηκε ο Σαλήχπασας. Γιατί επαύθη ο Αλήπασας; «Επειδή ετόλμησε να εναντιωθεί εις την τιμωρίαν του αξιοκαταφρόνητου τούτου Έθνους (των Ρωμηών)»!

Και μετά, σου λένε έκανε άσχημα ο Πατριάρχης που κοπάνησε μερικές κατάρες στον αέρα και έβαλε τον Σουλτάνο να κυνηγάει μόνο τους “ενόχους” (άντε πιάσε τους αν μπορείς!) Και αντί να του στήσουν και άλλο ένα άγαλμα, στο μνημείο του αγνώστου στρατιώτου αυτή τη φορά, ζητούν να φύγει το άγαλμα του από τον χώρο του Πανεπιστημίου! Ανεύθυνοι και ακαταλόγιστοι φανατικοί!

Γιατί;

Επειδή είχε την ατυχία να είναι Πατριάρχης. Και τι; Πατριάρχες θα έχουμε για πρότυπα; Αστείο πράγμα! Έξω λοιπόν!

[…]

  1. Στον Πατριάρχη Γρηγόριο ο πρέσβης της Ρωσίας και οι Φαναριώτες που έβλεπαν για πού βάδιζαν τα πράγματα πρότειναν να τον φυγαδεύσουν, ή στη Ρωσία ή στην Πελοπόννησο για να τεθεί επικεφαλής της επαναστάσεως. Ο Γρηγόριος όμως δεν λύγισε να δεχτεί λύσεις που θα σήμαιναν την αρχή της σφαγής των Ελλήνων. Εμείς θα μείνουμε εδώ και θα σφαγούμε, τόνισε στους άλλους αρχιερείς του Θρόνου. Αλλά τα Χριστιανικά Έθνη θα εκδικηθούν τον θάνατό μας και θα ελευθερώσουν το Γένος μας. Ο θάνατός μας θα είναι η σωτηρία.

Ίσως για τους κατηγόρους της Εκκλησίας και ο εκούσιος θάνατος να είναι δειλία και προδοσία. Οι κατήγοροι αυτοί θα χαιρόντουσαν αν ο Γρηγόριος αντί να αφορίσει τον Υψηλάντη, είχε κατακεραυνώσει τον Σουλτάνο. Τότε θα ήταν «ήρωας». Μαζί του θα ήταν «ήρωες» και μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Ρωμηοί, που θα σφάζονταν σαν αρνιά εξ αιτίας της… ηρωικής παρρησίας του. Θα ήταν ήρωας τότε. Ο Θεός όμως δεν θα του συγχωρούσε ποτέ τη σφαγή των αθώων. Και οι φιλογενείς θα τον καταριόντουσαν, σαν αίτιο του ολέθρου της σκλάβας Ρωμηοσύνης, που έπρεπε να την περιφρουρεί, έως αν παρέλθη η οργή του Κυρίου. Γι’ αυτό οι Ρωμηοί αξιολόγησαν πολύ διαφορετικά την ενέργειά του.

α) Οι αφορισμένοι Ρωμιοί επαναστάτες δεν έβγαλαν το συμπέρασμα των πολεμίων του Γρηγορίου. Όχι μόνο δεν τον μίσησαν αλλά τον ανακήρυξαν μέγιστο συμπολεμιστή τους! Για τον αφορισμό έλεγαν: Το στόμα καταριόταν. Η καρδία ευλογούσε. Οι αφορισμοί εγράφησαν με βία και δυναστεία.

β) Ο αφορισμένος Αλέξανδρος Υψηλάντης έγραφε στους Σουλιώτες: «Ο Πατριάρχης βιαζόμενος υπό της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείται αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου».

γ) O Γάλλος BRUNET λέει ότι «όφειλε» να το κάνει.

δ) Ο Πρέσβης της Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη το 1821 Μιχαήλ Στρόγονωφ δήλωσε, ότι η Υψηλή Πύλη του είπε πως «είχε το δικαίωμα και την δύναμιν να εξολοθρεύση άπαν το Ελληνικόν έθνος, αλλά αντί τούτου, μακροθύμως φερόμενη διέταξε τον Πατριάρχην να καταπνίξη την επανάστασιν δι’ αφορισμού» (Μ.Ε.Ε. τομ. Η΄ σελ.725) Το ίδιο αναφέρει και ο Ζαχ. Μαθάς στο βιβλίο του «Κατάλογος ιστορικός» με την επεξήγηση ότι του υποδείχτηκε και το περιεχόμενο του αφοριστικού.

Οι κατήγοροί του τον βγάζουν «προδότη και τουρκόφιλο»! Ποιος κρίνει αντικειμενικά;

  1. Σήμερα απολαμβάνουμε όλα τα αγαθά που μας παρέχει η κοινωνία μας. Ζούμε με όλη μας την ησυχία. Ούτε ευθύνη έχουμε, ούτε αγωνία, φυσικά, για την καταταλαιπωρημένη Ρωμηοσύνη. Και οι κατήγοροί του, κατηγορούν εκ του ασφαλούς!

Ο Πατριάρχης Γρηγόριος καθόταν στα κάρβουνα. Η οργή του Σουλτάνου ήταν μια τρομερή πραγματικότητα. Οι σφαγές, που άρχιζαν από την κορυφή και έφθαναν στην βάση, ήταν μια άλλη φρικαλέα πραγματικότητα. Η απειλή της σφαγής των Χριστιανών μια τρίτη, απαίσια ακόμη και σαν πιθανότητα μία τοις χιλίοις! Η ευθύνη για ό,τι γινόταν ΤΟΝ ΒΑΡΥΝΕ σε απόλυτο βαθμό, αφού ήταν Μιλετ-μπασής (εθνάρχης), αναγνωρισμένος και υπεύθυνος έναντι του Σουλτάνου.

Τι θα έπρεπε να έκανε; «Ώφειλε», λέγει ο BRUNET που ίσως ποτέ του δεν χώνεψε Ρωμηό. Ασυγκίνητοι όμως μένουν οι «Ρωμηοί» κατήγοροί του συνεπαρμένοι από μία «ιδανική» θεώρηση των πραγμάτων. Έκανε κακό στην επανάσταση, λένε. Έτσι… πάει, καταστραφήκαμε, ενώ μπορούσαμε να είχαμε σωθεί.

Κρίμα που δεν ζούσαν τότε. Θα τους είχε ο πατριάρχης «συμβούλους» επί θεμάτων παιδείας και εθνικής πολιτικής. Και δεν θα γινόταν τίποτε στραβό. Και το έθνος θα είχε μεγαλουργήσει. Θα είχε πιο πολλούς ήρωες. Ίσως όμως δεν θα είχαν οι ήρωες αυτοί Ρωμηούς υμνητές, αλλά μόνο Φράγκους. Ίσως να μην υπήρχαν πια στον κόσμο Ρωμηοί.

  1. Τι όμως προσπάθησε ο άγιος ιερομάρτυς Γρηγόριος Ε΄ να πετύχει με τον αφορισμό αυτό;

Πολλά πράγματα. Και συγκεκριμένα:

α) Να κατευνάσει το Σουλτάνο. Να του ρίξει στάχτη στα μάτια, όπως και τόσες άλλες φορές. Γι’ αυτό ο Πατριάρχης μας μιλάει: 1) για κάποια τερατώδη αχαριστία προς την ευεργετική προστασία, που οι Έλληνες απόλαυαν εκ μέρους των Οθωμανών, 2) για το βασίλειο Κράτος του Σουλτάνου, και 3) για τη μομφή που η επανάσταση προκαλούσε εις βάρος της ομόδοξου Ρωσίας (τα λόγια αυτά είχαν θέση μόνο εφ’ όσον λεγόντουσαν για τον Σουλτάνο. Δεν είχαν πέραση για κανέναν άλλο).

β) Να καλμάρει τους Έλληνες, που τους έβλεπε με τα μάτια της ψυχρής λογικής, να βαδίζουν σ’ ένα βέβαιο χαμό. Γι’ αυτό μιλάει με χρώματα πολύ ζωηρά για τον κίνδυνο αφανισμού του γένους κα χαρακτηρίζει τους επαναστάτες ΜΙΣΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ.

γ) Να πείσει τους αρχιερείς να κινηθούν με ευθύνη, να ξαναφέρουν τους Ρωμηούς στην υποταγή, αφού, όπως γράφει στα αφοριστικά του. 1) Το Ρωσικό κράτος ουδεμία είδηση ή συμμετοχή έχει. 2) Ο Τσάρος αποτροπιάζεται του πράγματος την βδελυρίαν. 3) Ο Τσάρος άφηνε ελεύθερο τον Σουλτάνο να κάνει ό,τι καταλάβαινε. 4) Οι ίδιοι οι αρχιερείς ήταν οι μόνοι υπεύθυνοι για την τύχη του λαού. Γι’ αυτό και τους τονίζει την τρομερά μεγάλη ευθύνη τους με τα λόγια: «εκ χειρός σου ζητηθήσεται το αίμα» των αθώων Ρωμηών, για τους οποίους ο Πατριάρχης πονούσε πολύ, αν εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους σφάζονταν από τους Οθωμανούς.

  1. Θα πουν μερικοί. Δεν έπρεπε να λυγίσει! Δεν έπρεπε να αφορίσει! Όμως τους πρόλαβαν άλλοι! Ο μητροπολήτης Δερκών Γρηγόριος πρότεινε παραπείθοντας τον Σουλτάνο να πάει ο Πατριάρχης στην Πελοπόννησο να τεθεί επί κεφαλής της Επαναστάσεως!

Ο Γρηγόριος απάντησε. Και εγώ σαν κεφαλή του Έθνους και εσείς σαν Σύνοδος οφείλουμε να μείνουμε εδώ κι να αποθάνωμε για την κοινή σωτηρία. Ο θάνατός μας θα δώσει δικαίωμα στην Χριστιανοσύνη να υπερασπιστεί το έθνος μας. Αν πάμε να ενθαρρύνουμε την Επανάσταση θα δώσουμε το δικαίωμα στον Σουλτάνο να εξολοθρεύσει όλο το έθνος μας όπως ήδη απεφάσισε. (Βλέπε Σπηλιάδου, Απομνημονεύματα της Ελληνικής Επαναστάσεως παρά Αγγελοπούλου, Τα κατά Πατριάρχην Γρηγόριον Ε΄, σελ. 169).

Ο θάνατος του Γρηγορίου ήταν εκούσιος. Σαν του Κυρίου. Και υπέρ το λαού.

Ελάτε τώρα και πείτε μου από πού συμπεραίνετε ότι ήταν «μισέλληνας και προδότης»;

  1. Και επειδή πολλοί διερωτώνται, πως και το Πατριαρχείο δεν θυμήθηκε να άρει τον αφορισμό του Υψηλάντη, ενώ ήρε το ανάθεμα του 1054 (κατά του Πάπα), ας μάθουμε επί τέλους ότι ο αφορισμός αυτός ήρθη την Μεγάλη Δευτέρα του 1821 σε μυστική τελετή στο Πατριαρχείο. Γι’ αυτό μέχρι τώρα δεν απασχόλησε κανένα. Το θέμα είναι ιστορικά λυμένο.

Η συνεργασία του Γρηγορίου του Ε΄ με τη Φιλική Εταιρία

Στην πραγματικότητα, ο άγιος Γρηγόριος ο Ε΄ ήταν «στο κόλπο» της επανάστασης, και δρούσε σε συνεργασία με τη Φιλική Εταιρία, και απλώς έριχνε στάχτη στα μάτια των Τούρκων για να σώσει χιλιάδες ψυχές, και τον ίδιο τον Αγώνα. Ας δούμε συνοπτικά μερικά στοιχεία, που δείχνουν τους λόγους των ενεργειών του, αλλά και τη σχέση του με τη Φιλική Εταιρία:

  1. Ο Πατριάρχης ήταν συγχρόνως και εθνάρχης και συνεπώς η σωφροσύνη και η σύνεση προείχαν του αυθορμητισμού (π.χ. Παπαφλέσσας). Επιβαλλόταν λοιπόν αναγκαστικά μια μετριοπαθής πολιτική.
  2. Το αποτέλεσμα των πιθανών αστοχιών ή λαθών του, θα είχαν αιματηρή επίπτωση στον λαό της Κωνσταντινούπολης και σε ολόκληρο το Γένος.
  3. Υπήρχε η πικρή εμπειρία τού αποτυχημένου κινήματος τού 1770 και τού «ρεμπελιού τής Σμύρνης» (1797), με την επακολουθήσασα σφαγή τών Ελλήνων, γεγονότα που καθιστούσαν τη στάση τού Πατριάρχη ιδιαιτέρως επιφυλακτική.
  4. Η μυστική προετοιμασία του Αγώνα, επέβαλε μια στάση εξευμενισμού μάλλον του Τουρκικού θηρίου, παρά πρόκλησης και ερεθισμού του.
  5. Ο αφορισμός του αγώνα από τον Πατριάρχη, απομάκρυνε την υποψία της συμμετοχής του Γένους στην εξέγερση των Παραδουνάβιων ηγεμονιών, και αποσόβησε τη σφαγή (Θ. Ζήσης, «Ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε΄ στη συνείδηση τού Γένους», Θεσσαλονίκη 1986).
  6. Άλλωστε ο ίδιος ο Α. Υψηλάντης, απευθυνόμενος γραπτώς προς τους Σουλιώτες, αναγνωρίζει την εξασκηθείσα στον Πατριάρχη βία εκ μέρους τής Τουρκίας, σχετικά με τον αφορισμό.
  7. Από την αλληλογραφία του Φιλικού Π. Σέκερη, πληροφορούμαστε ότι ο Γρηγόριος συνεργαζόταν με την Εταιρία, αν και δεν είχε ορκισθεί (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ. 4, 1964, στ. 739).
  8. Είχε μάλιστα μεταξύ τών Φιλικών, και το συνθηματικό προσωνύμιο: «παλαιότερος». Υπήρχε επίσης το λεγόμενο «κιβώτιο του ελέους», με σκοπό να συγκεντρώνει χρήματα για τον Αγώνα του Έθνους, κατά τη μαρτυρία τού Ι. Φιλήμονα (Τ. Γριτσόπουλος Γρηγόριος ο Ε΄ ΘΗΕ τ.4, 1964, στ. 739).
  9. Τα ίδια παραδέχονται ο Α. Παπάς σε σχετική επιστολή του και ο Α. Λασκαράτος σε επιστολή του, το 1872, προς τον Α. Βαλαωρίτη, στην οποία προβάλλει το ακούσιο της πατριαρχικής ενέργειας και την πρόθεση διαφύλαξης της ζωής των πολιτών.
  10. Άλλωστε, η θυσία τού Πατριάρχη, και η κατηγορία τών Τούρκων ότι δρούσε κρυφά υπέρ τής Επανάστασης, δεν ήταν δυνατόν να παραθεωρηθούν (Τ. Γριτσόπουλος, Γρηγόριος Ε΄ «Μνημόσυνη», Σ΄ 1976 – 1977, σ. 299 – 332).
  11. Πέρα από κάθε αμφιβολία, «το σχοινί του Πατριάρχη» εμψύχωσε και ώθησε το επαναστατικό κίνημα στην Ελλάδα (Ν. Ζαχαρόπουλος «Γρηγόριος Ε΄, Σαφής έκφρασις της Εκκλησιαστικής πολιτικής επί Τουρκοκρατίας» Διατριβή επί υφηγεσία, Θεσσαλονίκη 1974.

Τι έχει γραφεί για το θέμα

Για το ζήτημα αυτό, έχουν γραφεί πολλά. Ας δούμε μερικά:

  1. Η Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Εκδοτικής Αθηνών, τόμ. ΙΒ’, σ. 32 και 36 (Α. Δεσποτόπουλος) γράφει σχετικά: “…Επικρίθηκε εν τούτοις ο Πατριάρχης και επικρίνεται ακόμη, επειδή έστερξε στον αφορισμό και έστειλε τις νουθετικές εγκυκλίους. Οι επικριτές όμως δεν αναλογίζονται τι θα πάθαινε το ΄Εθνος, αν ο Πατριάρχης τηρούσε αρνητική στάση απέναντι στις αξιώσεις του Σουλτάνου. Συμμορφώθηκε, άλλωστε, τότε ο Πατριάρχης προς την σταθερή παράδοση της Εκκλησίας, που με παρόμοια στάση κατόρθωνε σε ανάλογες κρίσιμες περιστάσεις να σώζει το Γένος. Άλλωστε θα ήταν εντελώς παράλογη και ανεύθυνη διαφορετική απόφαση. Αν δεν γινόταν ο αφορισμός, ήταν σχεδόν βέβαιο, ότι θα εξοντώνονταν εκατοντάδες χιλιάδες ορθοδόξων χριστιανών”.
  2. Κατά την “Προκήρυξη” του Σουλτάνου (YAFTA), “ο δόλιος Ρωμηός Πατριάρχης, καίτοι κατά το παρελθόν είχε δώσει πλαστά δείγματα αφοσιώσεως, όμως κατά την περίπτωσιν ταύτην, μη δυνάμενος να αγνοή την συνωμοσίαν της επαναστάσεως του έθνους του […] γνωρίζων δε ο ίδιος και υποχρεωμένος να γνωστοποιήση και εις όσους το ηγνόουν, ότι επρόκειτο περί επιχειρήσεως ματαίας, ήτις ουδέποτε θά επετύγχανε […], όμως ένεκα της εμφύτου διαφθοράς της καρδίας του, ου μόνον δεν ειδοποίησε, ουδέ επετίμησε τους αφελείς […], αλλά, κατά τα φαινόμενα, αυτός ο ίδιος, όπισθεν των παρασκηνίων, έδρα κρυφίως, ως αρχηγός της επαναστάσεως.…” (Γ. Ζώρα, όπ. π., σ. 9). Ο Σουλτάνος, γνώστης των πραγμάτων, δίνει την ερμηνεία του, που αποδεικνύεται σοβαρότερη από εκείνη νεωτέρων, όπως ο Γ. Καρανικόλας ή ο Αλ. Τσιριντάνης…
  3. Ο Th. Gordon, ιστορικός του Αγώνα (Ιστορία της Ελλην. Επαναστάσεως, μετάφρ. Φ. Βράχα, τομ. Α’, σ. 134) γράφει: “Δεν τολμούμε να βεβαιώσουμε, πως ο Πατριάρχης και τα μέλη της Συνόδου ήταν απόλυτα αθώοι συνωμοσίας κατά του κράτους. Αντίθετα, έχομε λόγους να πιστεύουμε, ότι ο Γρηγόριος γνώριζε την ύπαρξη της Εταιρείας και ότι μερικοί από τους άλλους Ιεράρχες ήταν βαθειά πλεγμένοι στις μηχανορραφίες της”.
  4. Πλησίον εις τον Ιερέα – έλεγε ο Θ. Κολοκοτρώνης – ήτον ο λαϊκός, καθήμενοι εις ένα σκαμνί, Πατριάρχης και τζομπάνης, ναύτης και γραμματισμένος, ιατροί, κλεφτοκαπεταναίοι, προεστοί και έμποροι”. Ο ιστορικός του 19ου αιώνα Χρ. Βυζάντιος σημειώνει: “Προύχοντες, κληρικοί, αρματολοί και κλέφται, λόγιοι και πλούσιοι, συνεφώνησαν ή μάλλον συνώμοσαν και παραχρήμα επαναστάτησαν κατά της τουρκικής δυναστείας”
  5. Υπάρχει η μαρτυρία των Τούρκων Ιστορικών για τη δράση του ελληνορθοδόξου Κλήρου στον Αγώνα του ’21(a). ‘Ετσι, ο Μώραλη Μελίκ Μπέη δέχεται ότι “τον λαόν (της Πελοποννήσου) υπεκίνησαν oι έχοντες συμφέροντα και σχέσεις μετά τούτων, oι έμποροι, οι πρόκριτοι, και κυρίως oι μητροπολίται και γενικως oι ανήκοντες εις τον κλήρον, δηλαδή oι πραγματικοί ηγέται του Εθνους” (b). Ο δε Ζανί Ζαντέ σημειώνει: “Τα σχέδια ετηρούντο μυστικά μεταξύ του Πατριάρχου, των Μητροπολιτών, των Παπάδων, των Δημογερόντων” (c). Σημειώσεις:

a). Βλ. τις μελέτες: Νικηφ. Μοσχοπούλου, Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως κατά τους Τούρκους ιστοριογράφους, Αθήναι 1960. Ι. Παπαϊωάννου, Ιστορικές Γραμμές, τ. Α’, Λάρισα 1979.

b). Ν. Μοσχοπούλου, ό. π., σ. 167. Ι. Παπαϊωάννου, όπ. π., σ. 240.

c). Ν. Μοσχοπούλου, σ. 107. Ι. Παπαϊωάννου, σ. 240.

  1. Ενίοτε τον 19ο αιώνα εγείρονταν αντιδράσεις όχι για την μη συμμετοχή των Κληρικών μας στον απελευθερωτικό Αγώνα, αλλά αντίθετα για τη συμμετοχή τους σ’ αυτόν. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Κεφαλλονίτη κοσμοκαλόγηρου και ησυχαστή Κοσμά Φλαμιάτου (1786 – 1852). Κατά τον Φλαμιάτο η Αγγλία εκμεταλλεύθηκε τον Αγώνα του ’21. Με την εμπλοκή του Κλήρου σ’ αυτόν επεδίωξε “ίνα διεγείρη την παγκόσμιον, ει δυνατόν, περιφρόνησιν, μίσος, αποστροφήν και συνωμοσίαν κατά του Κλήρου, τόσον την εκ των Αρχών, όσον και την εκ του λαού. Δι’ αυτόν τον σκοπόν προς τοις άλλοις εκίνησεν εμμέσως εις τους αρχηγούς της Φιλικής Εταιρείας και εισήχθησαν εν αυτω ο Οικουμενικός Πατριάρχης, πολλοί Επίσκοποι και άλλοι εκ του Κλήρου της Ανατολής, και εφάνησαν τινες εξ αυτών οπλοφορούντες εις το στάδιον του κατά των Οθωμανών πολέμου, φαινόμενον όλως μοναδικόν, αλλόκοτον και αποτρόπαιον, εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν…” ( Κοσμά Φλαμιάτου, “Απαντα” εκδόσεις “Σπανός”), Αθήναι 1976, σ. 96/7 )
  2. ΄Ενα απο τα επισημότερα θύματα της παρατεινόμενης ιδεολογικής αδιαλλαξίας είναι ο Μέγας Οικουμενικός Πατριάρχης του Αγώνα, Άγιος Γρηγόριος Ε’ (a). Η ερμηνεία της στάσης του στον Αγώνα απαιτεί επαρκή γνώση της εποχής (ιστορικά, κοινωνιολογικά, πολιτικά, διπλωματικά) και τη χρήση ορθών κριτηρίων, συγχρόνων δηλαδή και όχι σημερινών (ιστορικός αναχρονισμός). Ο σοφός εκείνος Γενάρχης, πώς ήταν δυνατό να παραβλέψει τους αρνητικούς παράγοντες, που απειλούσαν κάθε επαναστατική σκέψη (Ιερά Συμμαχία, Τσάρος, προηγούμενες οικτρές αποτυχίες, π. χ. 1790); Γιατί να απαιτεί κανείς λιγότερη σύνεση από εκείνη του Κοραή και του Καποδίστρια, που ήσαν τελείως αρνητικοί στα σχέδια εξεγέρσεως; Και όμως, σε καμία παρακωλυτική ή αποτρεπτική ενέργεια δεν προέβη, η δε αλληλογραφία του είναι σαφώς θετική και φανερώνει την εσωτερική συμμετοχή του στα σχέδια της Φιλικής (b).

Θα ερωτήσει, βέβαια, κανείς: και ο περιβόητος αφορισμός του κινήματος Υψηλάντου-Σούτσου; Δεν είναι σαφής αντίδραση του Γρηγορίου; Ετσι, άλλωστε, ερμηνεύεται ως σήμερα από την αρνητική κριτική. Μπορεί όμως να “έρμηνευθεί” ο αφορισμός χωρίς να ληφθεί υπόψη το κλίμα, μέσα στο οποίο έγινε; Καί ποιο ήταν το κλίμα αυτό; -΄Εκρηξη της οργής του Σουλτάνου (απόλυτου κυρίου πάνω σε κάθε υπήκοο)- ΄Αμεσος κίνδυνος γενικής σφαγής των Ρωμηων (ομολογία εκθέσεων τών Ξένων της Κων/πόλεως (c)) Απερίγραπτες θηριωδίες, πού προοιώνιζαν τη συνέχεια-Παύση από τον Σουλτάνο δύο Μ. Βεζίρηδων, με την κατηγορία της επιεικούς στάσεως έναντι των Ρωμηών -Απαγχονισμός του Σεϊχουλισλάμη (Θρησκευτικού αρχηγού), κατηγορουμένου για απείθεια (δεν εξέδωσε φετφά για την σφαγή και εξόντωση των Ρωμηών(d )) Εκτελέσεις Φαναριωτών (Μουζούρηδων και Μητροπολιτών) κ.λπ.

Σημειώσεις:

a.Τις νεώτερες μελέτες για το πρόσωπο βλ. στη Βιβλιογραφία. ( http://pub88.ezboard.com/ffinalfrontiersdicsusionboard45123frm29.showMessage?topicID=108.topic ) b. Βλ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, οπ. π. c. Βλ. Γεωργίου Θ. Ζώρα, Ο απαγχονισμός του Πατριάρχου Γρηγορίου του Ε’ εις την έκθεσιν του Ολλανδου Επιτετραμμένου Κωνσταντινουπόλεως, Αθήναι 1976, σ. 4 έ. d. Μπορεί να αποκληθεί πρώτος μάρτυρας του Αγώνος της Ανεξαρτησίας μας.

Μετα απο τα παραπάνω στοιχεία, θεωρούμε ΑΥΤΑΠΟΔΕΙΚΤΗ, όχι μόνο την βοήθεια που η εκκλησία παρείχε, αλλά και το γεγονός πως ο Πατριάρχης ήταν ο πραγματικός ηγέτης της επανάστασης. Ο δε ψετο-αφορισμός, στην πραγματικότητα ΕΣΩΣΕ τον Ελληνισμό από βέβαιη σφαγή, και έδωσε έτσι τη δυνατότητα να πετύχει η επανάσταση. Μια επανάσταση που δεν ήταν επανάσταση απλώς “Ελλήνων”, αλλά ήταν ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΚΑΤΑ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ. Αυτό πρέπει να το σκεφθούν σοβαρά όλοι αυτοί που φωνάζουν σήμερα για απογύμνωση της χώρας από τη Χριστιανική πίστη. Γιατί η χώρα αυτή, υφίσταται χάριν ακριβώς των Χριστιανών.

Δεν ντρέπεστε όλοι εσείς οι ειδωλολάτρες να συκοφαντείτε και να διαβάλλετε ψευδώς κάποιον που πέθανε για την ελευθερία σας; Αλλά θα μου πείτε, εδώ διαβάλλετε και συκοφαντείτε τον ίδιο τον Χριστό. Στον άγιο Γρηγόριο τον Ε΄ θα ντραπεί το υψηλό «Ελληνικό» σας ήθος;

http://www.oodegr.com/neopaganismos/pateres/grigoriosE2.htm

.

(3059) αναγνώσεις

7 comments

  1. Οι ιστορικές αναλύσεις σας είναι μοναδικές για το ήθος, τις πληροφορίες και τη βιβλιογραφία τους. Είστε όαση στην έρημο. Μην αποθαρρύνεστε από το γεγονός ότι οι περισσότεροι Έλληνες αδιαφορούν πλήρως για την ιστορία τους. Όταν το βιοτικό μας επίπεδο πέσει κατακόρυφα και μόνιμα και πάθουμε κάποια βαριά εθνική ήττα (πράγματα που δυστυχώς προβλέπω να γίνονται σύντομα), τότε κάμποσοι θα καταλάβουν την αξία της παράδοσής μας και θα θελήσουν να τη μάθουν. Μέχρι τότε κάντε υπομονή και συνεχίστε το έργο σας. Έστω κι έναν άνθρωπο να βοηθήσετε λέγοντάς του την αλήθεια αξίζει τον κόπο.

  2. Καλά όσα αναφέρετε, αλλά και εμένα σαν Χριστιανό πρώτα και μετά σαν Έλληνα, με έχει προβληματίσει ο ρόλος του σύγχρονου οικουμενικού “πατριάρχη” που με κάνει να βλέπω με μεγαλύτερη αμφισβήτηση το ρόλο του συγκεκριμένου…Κάτι τέτοιο εύκολα σε προβληματίζει για να κάνεις αναγωγές στο παρελθόν…
    Δείτε:
    πρώτο βιντεάκι- Ο “πατριάχης” δωρίζει το Κοράνι στον πρόεδρο της Κοκα-Κόλα
    http://www.youtube.com/watch?v=fIwdL2IZ3cY
    Δεύτερο βιντεάκι- ο “πατριάρχης” αναφέρεται στην εθνική εορτή της χώρας του… “Τουρκίας”…(αν και ο ομιλιτής ανήκει σε κάποιον άλλο χώρο… το βιντεάκι μιλάει από μόνο του)
    http://www.youtube.com/watch?v=LAjX-yUlhwo&feature=related

    Πέρα απ’ το ότι έχει πάρει σβάρνα όλες τις συναγωγές, το έχει ρίξει και στην Οικολογία -“πράσινος” πατριάρχης-, που εντάξει καλό είναι να παίρνει μέρος και για προβλήματα πέραν των θρησκευτικών, αλλά όχι και να καταπιάνεσαι σε μεγάλο βαθμό με αυτά. Δεν ξέρω, μήπως για να μετατοπίζει αλλού το κέντρο βάρους των σύγχρονων προβλημάτων, πόσο μάλλον αυτών που αφορούν στις μεγάλες θρησκευτικές προκλήσεις;

    Κι αν τόσο πιέζεται να μιλήσει, εξαιτίας των Τούρκων και δε μπορεί να μιλήσει και να πει ανοικτά για τη συμπεριφορά τους απέναντι στο ορθόδοξο Πατριαρχείο και την ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης, ας παραιτηθεί ονομάζοντας τις συνθήκες που τον ανάγκασαν ή να την κάνει με ελαφριά πηδηματάκια, προς το εξωτερικό και να ζητήσει άσυλο, συνεχίζοντας τον αγώνα από εκεί. Δεν θα δοθεί με τον τρόπο αυτό ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο τον κόσμο, για τις αντίξοες συνθήκες του Πατριαρχείου της Πόλης;

    Και, παρόλο που η συγκυρία είναι δύσκολη και επικίνδυνη για τα εθνικά μας θέματα, πολλοί επίσκοποι όπως κάποιοι από την Κρήτη, απεμπολούν την ελληνική τους Υπηκοότητα -και ταυτόχρονα τη σεμνότητα και ταπεινότητα που θα ‘πρεπε να έχει ένας σεπτός ιερωμένος, που αναγνωρίζει τα προβλήματα του λαού του και συμπάσχει με αυτόν- προκειμένου να λάβει την Τουρκική υπηκοότητα με βλέψεις βεβαίως βεβαίως για ανέλιξη στον πατριαρχικό θρόνο…
    Μήπως Τούρκοι και…Φαναριώτες Ιερωμένοι, τα έχουν κάνει πλακάκια και κοροϊδεύουν τους απανταχού ορθοδόξους και Έλληνες; (θυμίζω τα ακριβά δείπνα στο Βόσπορο, που λόγω νηστείας βρε παιδιά, τσιμπήσαμε και το χαβιάρι μας, φάγαμε τους σολωμούς μας, απολαμβάνοντας την ωραία θέα στο Βόσπορο… Και να βγαίνει δύο φορές ο δίσκος κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας, στις κοινότητες της ομογένειας (εγώ το είδα στη Γερμανία), μετά από διακοπή της και υπενθύμιση πόσο δύσκολες ώρες περνά το πατριαρχείο μας(;)…
    Δε γνωρίζω, αγαπητοί φίλοι, αν υπάρχουν δικαιολογίες για όλα αυτά, πάντως το ρητό λέει:
    “Η γυναίκα του Καίσαρος δεν αρκεί να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια”, πόσο μάλλον στην περίπτωση ενός πνευματικού ηγέτη!

    Αν κάποιος έχει κάποια διαφορετική άποψη επί των συγκεκριμένων τεκμηρίων αλλά και των σχολίων που παρέθεσα, παρακαλώ όπως μου απαντήσει για να με διαφωτίσει κι εμένα!

  3. Ο κάθε Πατριάρχης μπορεί να έχει την δική του ιστορία, άρα το επιχείρημα “με έχει προβληματίσει ο ρόλος του σύγχρονου οικουμενικού “πατριάρχη” που με κάνει να βλέπω με μεγαλύτερη αμφισβήτηση το ρόλο του συγκεκριμένου…” είναι εντελώς ξεκρέμαστο. Το ότι επισκέπτεται συναγωγές, τι σημαίνει δηλαδή;

    “Κι αν τόσο πιέζεται να μιλήσει, εξαιτίας των Τούρκων και δε μπορεί να μιλήσει και να πει ανοικτά για τη συμπεριφορά τους απέναντι στο ορθόδοξο Πατριαρχείο”

    Είσαι βέβαιος ότι δεν μιλά;

    “απεμπολούν την ελληνική τους Υπηκοότητα”

    Πώς την απεμπολούν, αφού εξακολουθούν να είναι Έλληνες δημόσιοι υπάλληλοι; Άλλο το ότι κι εγώ διαφωνώ με την στάση τους να πάρουν ΚΑΙ την τουρκική υπηκοότητα.

    Μία συμβουλή:
    Αν μεταναστεύσεις σε καμμιά χώρα που θέλουν σοβαρότητα και δεν εκτιμούν τις αβασάνιστες κρίσεις, σε βλέπω γρήγορα να επιστρέφεις στην Ελλάδα, όπου βασιλεύουν οι αρλουμπατζήδες.

  4. Κατ΄αρχάς, εγώ δεν σας προσέβαλα προσωπικά! Όταν αντιπαρατίθεστε με αυτόν με τον οποίο διεξάγετε έναν διάλογο, χωρίς να τον γνωρίζετε, επιτίθεστε στα επιχειρήματά του και όχι στο ήθος του (τουλάχιστον σε αυτό που φαίνεται από τα γραφόμενά του). Τα λεγόμενά σας τα θεωρώ πολύ υποτιμητικά για το πρόσωπό μου.

    Ναι, ίσως το πρώτο μου επιχείρημα ήταν λίγο ξεκρέμαστο ως μια κακή γενίκευση.
    Το να μιλά ο Πατριάρχης απ’ τη μία για τα προβλήματα, και απ’ την άλλη να αναφέρεται στην εθνική εορτή της “πατρίδας” του Τουρκίας, μου φαίνεται πολύ περίεργο (μελέτησα τον σύνδεσμό σας, και θυμήθηκα τη σχετική είδηση από την τηλεόραση- που δυστυχώς δεν πολυ- προβλήθηκε…ούτε και το εκμεταλλεύτηκε η ελληνική πολιτεία για να ασκήσει περαιτέρω πίεση στην Τουρκία)
    Απ’ ότι έχω βρει στην ειδησεογραφία στο διαδίκτυο, οι επισκέψεις του σε συναγωγές είναι συχνή – τουλάχιστον έτσι προβάλλεται προς τα έξω-
    ενώ γνωστή είναι η φιλία του με το μεγαλοραββίνο- διευθύνοντα σύμβουλο της Κοκα-κολα. Διερωτώμαι κατα πόσο οι “φιλίες” του αυτές με το κεφάλαιο (και τι κεφάλαιο) και ότι συνεπάγεται με αυτό, τον κατευθύνουν στην επιτέλεση συγκεκριμένων συμφερόντων;
    Εντάξει, δε λέω, διάλογος μεταξύ των θρησκειών και των διάφορων δογμάτων, αλλά είναι δυνατόν, ορθόδοξος Πατριάρχης να δωρίζει το Κοράνιο.

  5. “εθνική εορτή της “πατρίδας” του Τουρκίας”

    Έχει καμμία άλλη πατρίδα ο κ. Βαρθολομαίος; Ποια;

    Ξέχασα χθες να αναφερθώ, σχετικά με το ότι “δεν μιλά”, και στην προσφυγή του στο ΕΔΑΔ κατά του τουρκικού κράτους για το Ορφανοτροφείο της Πριγκήπου, την οποία και κέρδισε. Αν έσκυβε το κεφάλι, θα το είχε κάνει;

    Το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ανάγκη στηρίξεως και το εβραϊκό λόμπι σε όλον τον κόσμο και ειδικά στις ΗΠΑ είναι πανίσχυρο. Άριστα ποιών, ο Πατριάρχης φροντίζει να έχει καλές σχέσεις μαζί του.

    “Διερωτώμαι κατα πόσο οι “φιλίες” του αυτές με το κεφάλαιο (και τι κεφάλαιο) και ότι συνεπάγεται με αυτό, τον κατευθύνουν στην επιτέλεση συγκεκριμένων συμφερόντων;”

    “Κεφάλαιο”, …. “και τι κεφάλαιο”… δηλαδή … “τι κεφάλαιο”; Είσαι κομμουνιστής, ή μήπως ανήκεις στην κατηγορία το οψίμως εμφανισθέντων ανά τον ελληνικό κυβερνοχώρο αντισημιτών και εβραιoφόφων;

    Υπάρχει ευφυέστερη κίνηση από το να δωρίζεις Κοράνιο σε Εβραίο; Ούτε αυτό μπορείς να καταλάβεις;

    Σε γνωρίζω από τα γραπτά σου και σού επαναλαμβάνω: Ή βάλε το μυαλό σου να δουλέψει, ή απόφυγε να μεταβείς σε χώρα, όπως π.χ. η Γερμανία, όπου χρειάζονται ανθρώπους που σκέφτονται. Τελεία και παύλα.

  6. Ανώνυμε Φοιτητή,
    Καταφανώς αγνοείτε στοιχειώδη θέματα πολιτικής, τα οποία, ως αυτοπροσδιοριζόμενος φοιτητής, θα έδη να μην σας διαφεύγουν, επιτρέψτε μου την ελαχίστην ανάλυσιν. Εάν ο Πατριάρχης “την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια”, κατά την χυδαίαν έκφρασίν σας, είναι απολύτως βέβαιον ότι θα είναι ο τελευταίος Έλλην Οικουμενικός Πατριάρχης. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι Κωνσταντινουπόλεως και όχι Θεσσαλονίκης ή Γενεύης ή ό,τι άλλο. Ο πόθος των Ρώσσων να περιέλθη εις αυτούς ο Οικουμενικός Θρόνος (Τρίτη Ρώμη) είναι γνωστότατος και έχει ιστορίαν αιώνων την οποίαν δύνασθε ευχερώς να πληροφορηθείτε. Οι Τούρκοι είναι άριστοι γνώστες της σημασίας της οικουμενικότητος, και για αυτό την έχουν θέσει εν αμφιβόλω αλλά την έχουν χρησιμοποιήσει διασπαστικώς εις το παρελθόν, π.χ. Βουλγαρική Εξαρχία. Επιπροσθέτως, οι ΗΠΑ, φρικιώσες προ της πιθανότητος της Τρίτης Ρώμης, σχοινοβατούν μεταξύ της υποστηρίξεως του Πατριαρχείου και των τουρκικών εκβιασμών, ως, επί παραδείγματι, η ισχύς του τουρκικού νόμου (2762/1935) όστις απαιτεί την τουρκικήν υπηκοότητα του Πατριάρχου. Ολιγωρία εκ μέρους της Ελλάδος είναι αδιανότητος διότι έτσι εχάθη το Πατριαρχείον Αντιοχείας (1899) και άστοχοι χειρισμοί έχουν θέσει εν κινδύνω το των Ιεροσολύμων. Το θέμα της οικολογίας αναδεικνύεται ως έν εκ των σημαντικοτάτων εις παγκόσμιον κλίμακα και μάλιστα με άκρως σοβαρές πολιτικές προεκτάσεις και διασυνδέσεις, ειδικώς εις τον νεοφιλεύθερο χώρο. Είναι γνωστόν το επιχείρημα σχετικών θρησκευτικοπολιτικών παραγόντων εις ΗΠΑ το οποίο έχει την “λογικήν”: “Ο Θεός εδημιούργησε τον κόσμο και μόνον αυτός μπορεί να τον καταστρέψει, συνεπώς τα μέτρα υπέρ της προστασίας του περιβάλλοντος είναι άχρηστα”. Θεωρώ άχρηστον να σας πληροφορήσω περί του ιδεολογικού πολέμου ο οποίος μαίνεται εις ΗΠΑ κατ’ αυτάς. Ειλικρινώς πιστεύετε, κύριε, ότι ο Πατριάρχης δεν πρέπει να έχει λόγον επί του θέματος δεδομένου ότι η πλειοψηφία των ορθοδόξων πιστών του Πατριαρχείου ευρίσκεται εις ΗΠΑ;

  7. Ζητώ συγγνώμη για τον χαρακτηρισμό που μου υποδείξατε. Με προβλημάτισαν ευχάριστα οι τοποθετήσεις σας, αυτές, ειδικά η τελευταία που αφορά στη φονταμενταλιστική , σχετικά με το περιβάλλον, νοοτροπία, πολλών Αμερικανών που αγνοούσα παντελώς.
    Συμφωνώ με όσα προαναφέρατε, και ταυτόχρονα προτρέπω να ξεκαθαρίσουμε ότι το ζήτημα της ελληνικότητας του Οικομενικού Πατριαρχείου (αν αυτό θα έχει Έλληνα ή άλλης εθνικότητας ορθόδοξο Πατριάρχη) δεν έχει να κάνει καθόλου με θέματα που αφορούν στη Χριστιανοσύνη και τη γνησιότητά της, παρά μόνο με θέματα εθνικής σημασίας, στα οποία και η ολιγωρία του Ελληνικού Κράτους, είναι όντως μεγάλη. Μεγάλη προσοχή, απαιτείται επίσης, κατα τη γνώμη μου, ως Χριστιανοί -και καθαρά από θρησκευτικής πλευράς- να μην εμμείνουμε στους τύπους και στις έριδες για την διαδοχή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Θα πρέπει πάνω απ’ όλα να απαιτούμε και να ελέγχουμε το ρόλο του ως θεματοφύλακα της ορθόδοξης πίστης και παράδοσης.
    Για όλη την υπόλοιπη αντιπαράθεση, οφείλω να ομολογήσω ότι, τόσο τα δικά σας επιχειρήματα όσο και του προηγούμενου σχολιαστή, με έπεισαν σε μεγάλο βαθμό, οπότε πρέπει να παραδεκτώ πως: mea culpa!

    Τέλος, θα ήθελα να σχολιάσω πως σε αυτό το ιστότοπο πραγματοποιείται μια πραγματικά μεγάλη δουλειά- κοινωνικό έργο για τον πολύπαθο λαό μας αλλά και για το ευρύτερο πλήρωμα της Εκκλησίας μας, που ταπεινωμένο και σε σύγχυση, έχει ανάγκη να έρθει σε επαφή με απόψεις και επιχειρήματα που χαρακτηρίζονται από ενάργεια λόγου, ιστορική ακρίβεια και ορθότητα επιχειρημάτων, απομακρυσμένα από τα πάθη του παρελθόντος και τη συνθηματική γλώσσα που τα συνοδεύει (π.χ. “είστε κουμμουνιστής;”). Είμαι σίγουρος, ότι το γόνιμο έδαφος υπάρχει για να καρποφορήσουν, αρκεί αυτά να εκφέρονται από ανθρώπους άδολους που διατηρούν τη γνησιότητά τους και δεν ψάχνουν αφορμή για στείρα -και τόσο απωθητική- αντιπαράθεση.
    Συνεχίστε την καλή δουλειά, που πλέον αντάξιά της πολύ σπάνια συναντάται στους “αγώνες” της ελληνικής φοιτητιώσας, κομματικοποιημένης και κατακερματισμένης νεολαίας, ούτε ακόμη και στους κόλπους της πλειονότητας των νέων Ελλήνων καθηγητών Πανεπιστημίων – τουλάχιστον αυτών των θετικών επιστημών για τους οποίους μπορώ να εκφέρω άποψη. Πιστέψτε με, ο χρόνος που αφιερώνετε από τον ελεύθερο χρόνο σας, δεν πάει χαμένος!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *