Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Αναφορικά με τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή πρέπει να λάβουμε υπόψη μας και την ευρύτερη γεωστρατηγική κατάσταση.
Η Κίνα ήδη από το 2015 έχει ξεπεράσει σε αριθμό πολεμικών σκαφών τις ΗΠΑ. Η διαφορά πλέον των πολεμικών ναυτικών έγκειται σε ποιοτικά χαρακτηριστικά και σε κάποια συγκεκριμένα ποσοτικά. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ έχουν ακόμα προβάδισμα σε συνολικό εκτόπισμα (3,5 εκατομμύρια η Κίνα/4,5 εκατομμύρια οι ΗΠΑ), σε VLS cells, δηλαδή κυψέλες κάθετης εκτόξευσης πυραύλων (4.500 : 9.500 η διαφορά), σε αεροπλανοφόρα (3:11 με τις ΗΠΑ να έχουν πλέον και τα 11 σκάφη με πυρηνική ενέργεια για πρόωση, ενώ οι Κινέζοι ετοιμάζουν τώρα το πρώτο πυρηνοκίνητό τους), και υποβρύχια (15:65 στον αριθμό). Και κάπου εδώ τελειώνουν τα καλά για τις ΗΠΑ, και έρχεται η συνειδητοποίηση η Κίνα έχει έναν ασύλληπτο ρυθμό ανάπτυξης.
Τα VLS cells αυξάνονται με τέτοιο ρυθμό, που μέχρι το 2027 είναι αναμενόμενο οι δυο δυνάμεις να έχουν ισάριθμα συστήματα. Ενδεικτικά, μόνο μέσα στο έτος 2021 (που είχε και covid) προστέθηκαν 1.200 κελιά, και από τότε ο ρυθμός ναυπηγήσεων αυξήθηκε. Δεν είναι απλώς το ότι τα κινέζικα σκάφη είναι περισσότερα (400 έναντι 300), είναι πως η ναυπηγική και παραγωγική ικανότητα των Κινέζων σε κάποιους τομείς φτάνει να είναι και 200 φορές μεγαλύτερη, με αποτέλεσμα να μπορεί εύκολα να αντικαταστήσει σε ελάχιστο χρόνο τυχόν απώλειες κατά την διάρκεια ενός πολυετούς πολέμου.
Απέναντι σε αυτήν την πραγματικότητα και την ένταση ανάπτυξης, κανείς άνθρωπος, όσο αφελής κι αν είναι, δεν μπορεί να φανταστεί πως αυτή η ναυτική ισχύς παράγεται για να φυλάει τις ακτές και τους ψαρότοπους, ούτε τις “πολυπληθείς” υπεράκτιες ναυτικές βάσεις της Κίνας, δηλαδή τις εξής δύο σε Καμπότζη και Τζιμπουτί.
Όλοι αντιλαμβανόμαστε πως ο Ειρηνικός θα γίνει ξανά το θέατρο των μεγαλύτερων ναυτικών αναμετρήσεων και μαχών κάποια στιγμή σύντομα, και οι ΗΠΑ βιάζονται να κλείσουν προηγουμένως κάποια εν δυνάμει μέτωπα.
Και το σημαντικότερο όλων είναι η Μέση Ανατολή, ήτοι το Ιράν. Διότι άπαξ και εμπλακεί σε έναν καθολικό πόλεμο με την Κίνα, είναι πολύ πιθανόν πως δεν θα μπορεί να υποστηρίξει και το Ισραήλ ταυτόχρονα. Παράλληλα, ο κίνδυνος για τον Ισραηλο-αμερικανικό άξονα το Ιράν να ολοκληρώσει το πυρηνικό του πρόγραμμα και άρα να επέλθει μια στρατηγική ισορροπία δυνάμεων, είναι κάτι που ωθεί τις δυτικές δυνάμεις σε λήψη προληπτικών μέτρων.
Προσωπική μου άποψη είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση οι ΗΠΑ να αποπειραθούν μια εκστρατεία ανάλογη του Ιράκ, δεσμεύοντας 150-200.000 στρατιώτες στο Ιράν, αντίθετα το πιθανότερο κατ’ εμέ σενάριο είναι ο ανελέητος βομβαρδισμός και η καταστροφή της χώρας σε βαθμό που να μην μπορέσει να ανακάμψει για τουλάχιστον μια δεκαετία, βγάζοντας την εκτός του άξονα του κινδύνου.
Κάτω από την γεωστρατηγική αυτή οπτική υποφώσκουν και έτεροι γεωπολιτικοί παράγοντες, όπως ο μεγαλοϊδεατισμός και επεκτατισμός του Ισραήλ, οι ανταγωνιστικοί εμπορικοί διάδρομοι, η ανάπτυξη και ανταλλαγή στρατιωτικής τεχνολογίας, η κατοχή της παραγωγής ημιαγωγών, η ενεργειακή ισορροπία, ο έλεγχος των choke points κ.λ.π. κ.λ.π.
Ήμουν και είμαι ακόμα της άποψης πως η Ελλάς πρέπει να επωφεληθεί από τις εξελίξεις, να χρησιμοποιήσει μέσα και εργαλεία που της δίνονται εντός του συμμαχικού της περιβάλλοντος, για να αναπτύξει σημαντική αποτρεπτική ισχύ αλλά παράλληλα να επιδιώξει να παραμείνει εκτός πολέμου, εκτός κι αν προκληθεί.
Η συμμετοχή της σε εκστρατείες τύπου “Κριμαίας” χωρίς ρητές και υπογεγραμμένες δεσμεύσεις για οφέλη, πρέπει να αποφευχθούν διότι ο ανθός της ελληνικής κοινωνίας που θα χαθεί σε περίπτωση γενικευμένων απωλειών, υπό το παρόν δημογραφικό πρίσμα είναι αναντικατάστατος και θα μας οδηγήσει στον πλήρη και ανεπιστρεπτί αφανισμό μας.
Έτι περισσότερο, θεωρώ πως δεν διαθέτουμε την ποιότητα της ηγεσίας που θα μπορούσε να επιφέρει συντριπτικά και ανελέητα πλήγματα στον εχθρό, αλλά ακόμα και να την είχαμε, δεν διαθέτουμε την κοινωνία που θα τα απαιτήσει και θα τα αποδεχθεί.