Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Δεν ξέρω αν είναι Θεία Δίκη ή σατανική σύμπτωση, αλλά το μαρτύριο των Κούρδων με ανθρώπινη συλλογιστική μπορεί σίγουρα να εκτιμηθεί ως ες αεί τιμωρία για τις επιλογές τους.
Κατά την αρχαιότητα (εφόσον δεχθούμε την ιστορική σύνδεσή τους με τους Καρδούχους) υπονόμευσαν και καταπολέμησαν το ιρανικό βασίλειο (Περσική Αυτοκρατορία) παρ’ όλο που τους ήταν συγγενές φυλετικά. Μετά από μια αλληλοδιαδοχή βασιλείων (ελληνιστικά, αρσενικό, ρωμαϊκά, περσικό, αραβικό) κατέληξαν να βρίσκονται υπό τους Άραβες και ύστερα υπό τους Οθωμανούς.
Η μόνη ιστορική ευκαιρία που τους δόθηκε σχεδόν μετά από 2.000 χρόνια ήταν κατά τον πόλεμο του 1920-22, όπου αντί να επιτεθούν στον δυνάστη τους, τον Τούρκο, τον βοήθησαν χτυπώντας Έλληνες και Αρμένιους. Η συνέχεια γνωστή.
Η δεύτερη ιστορική ευκαιρία που τους δόθηκε ήταν επί Άσσαντ, όταν απέκτησαν μια μεγάλη αυτόνομη περιοχή χτυπώντας τις δυνάμεις της νόμιμης κυβέρνησης. Για σχεδόν 10 χρόνια ήταν κύριοι της περιοχής τους, είχαν στην διάθεσή τους πετρελαιοπηγές, χρόνο να εξοπλιστούν και να οργανωθούν αλλά κυρίως, περιθώριο να συμφωνήσουν ένα καθεστώς αυτονομίας σε συνεργασία με τον Άσσαντ εδραιώνοντας έτσι την πρώτη επίσημη και αναγνωρισμένη κουρδική κρατική οντότητα με ελπίδες για το μέλλον.
Αντιθέτως με την δράση τους υπονόμευσαν την συριακή κυβέρνηση έως τη στιγμή που αυτή κατέρρευσε.
Για δεύτερη φορά στην πρόσφατη ιστορία, μετά το 1920-22, πόνταραν σε λάθος σωτήρα, διότι μόλις ο ρόλος τους ολοκληρώθηκε (δηλαδή έπεσε ο Άσσαντ), πήραν την άγουσα για την ανυπαρξία ξανά.
Οι “σύμμαχοί” (ΗΠΑ), τους τράβηξαν το χαλί κάτω από τα πόδια, και μέσα σε λίγες ημέρες, η περιοχή τους έχασε περισσότερο από το 35% του εδάφους της, από τον μακελάρη του ISIS.
Η συνέχεια έπεται δυσάρεστη…