Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης.
Η δολοφονία του Τσάρλι Κερκ αποτελεί ένα γεγονός που θα έπρεπε να έχει συγκλονίσει τη Δύση. Ένας νέος άνθρωπος που υπερασπίστηκε με θάρρος και επιμονή τις αξίες της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας έπεσε νεκρός. Κι όμως, η είδηση από τα περισσότερα συστημικά μέσα αντιμετωπίστηκε με απάθεια, σαν να μην είχε καμία βαρύτητα.
Το ίδιο είδαμε και με την πρόσφατη δολοφονία της νεαρής Ουκρανής ένα φρικτό έγκλημα που, αν οι ρόλοι θύτη και θύματος ήταν διαφορετικοί, θα είχε προκαλέσει σάλο. Αντίθετα, επειδή δεν ταίριαζε στο αφήγημα που θέλουν να περάσουν τα μέσα μαζικής εξαθλίωσης, σχεδόν θάφτηκε.
Και το πιο εξοργιστικό; Σχεδόν όλοι αυτοί που σφάζονται να δείξουν την «ευαισθησία» τους για την Παλαιστίνη, που εμφανίζονται ως οι μεγάλοι ανθρωπιστές του καιρού μας, τους βλέπουμε σήμερα να πανηγυρίζουν για την δολοφονία ενός οικογενειάρχη η στην καλύτερη των περιπτώσεων να “ποιούν την νήσσαν”. Με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύουν ότι ο ανθρωπισμός τους είναι ψεύτικος, επιλεκτικός και βαθιά υποκριτικός. Δεν θρηνούν για την ανθρώπινη ζωή απλώς εργαλειοποιούν τον θάνατο για να ικανοποιήσουν τα ιδεολογικά τους απωθημένα.
Αυτή η στάση δεν είναι τυχαία. Εδώ και χρόνια, παρατηρούμε μια ξεκάθαρη επιλεκτική ευαισθησία όταν το θύμα εξυπηρετεί το «προοδευτικό» αφήγημα, τότε η οργή ξεχειλίζει, οι πορείες οργανώνονται, οι δημοσιογράφοι στήνουν σκηνικά «ευαισθησίας». Όταν όμως το θύμα δεν χωράει σε αυτή την κατηγορία, επικρατεί σιωπή.
Έτσι καταρρέει η αξιοπιστία της ενημέρωσης και βεβηλώνεται η ίδια η έννοια του ανθρωπισμού. Δεν υπάρχουν «καλές» και «κακές» ζωές κάθε άνθρωπος που πέφτει νεκρός είναι απώλεια και όμως, το σύστημα έχει φτιάξει μια ιεραρχία πόνου και θλίψης, με βάση την ιδεολογική του ατζέντα.
Η Δύση οικοδομήθηκε πάνω σε αξίες που έβαλαν την ανθρώπινη ζωή, την ελευθερία και την αλήθεια στο επίκεντρο. Σήμερα βλέπουμε αυτές τις αξίες να διαστρεβλώνονται από ένα woke παραλήρημα που υποκρίνεται πως ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη, ενώ στην πραγματικότητα την ευτελίζει. Αν συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε αυτά τα δύο μέτρα και δύο σταθμά, τότε η κατρακύλα θα γίνει μη αναστρέψιμη.Ο αληθινός ανθρωπισμός δεν έχει στρατόπεδα ούτε επιλεκτικές ευαισθησίες είναι το φως που αξίζει σε κάθε άνθρωπο. Αν το αφήσουμε να σβήσει, σβήνουμε κι εμείς. Αν το κρατήσουμε ζωντανό, ίσως τότε υπάρχει ακόμα ελπίδα..