Γράφει ο Ευστάθιος Δαφνομήλης.
Με το χέρι στην καρδιά.
Με ειλικρίνεια.
Είδα μια μέτρια ταινία.
Κάποιοι ρόλοι ατυχείς όπως π.χ. ο Κολοκοτρώνης που στην πραγματικότητα έριχνε μια δεκαετία σχεδόν σε ηλικία στον Μουμούρη, και όσο κι αν προσπάθησαν οι μακιγιέρ, δεν μπόρεσαν να τον αποδώσουν, αν και ο ίδιος ο ηθοποιός δεν γέμισε τα παπούτσια του Στρατηγού.
Οι ιστορικές ανακρίβειες αρκετές, και ανεπίτρεπτες θα έλεγα για ένα τόσο σημαντικό ιστορικό θέμα. Παραδείγματα πολλά, τόσο σε ιστορικό υπόβαθρο (π.χ. για τον γάμο της Ρωξάνδρας ήταν ο ίδιος ο Καποδίστριας που την συμβούλευσε -παρά την αγάπη που της είχε- να παντρευτεί τον Εντλινγκ), όσο και σε επίπεδο απεικόνισης (π.χ. σημαίες τυπωμένες αντί για ραφτές, διάλογοι έξω από ιστορικό πλαίσιο κλπ). Οι διάλογοι ειδικά, ήταν κατώτεροι των περιστάσεων, φτωχοί, και ελλιπείς μεταξύ Ελλήνων, ενώ μεταξύ διπλωμάτων και διεθνών παραγόντων (Βασιλείς, Κόμητες, κλπ) ανεπίτρεπτο το ότι μιλούσαν αγγλικά.
Σε αυτό σχετίζεται και το casting. Π.χ. ειδικά για τον Μέττερνιχ στον οποίο ο Σμαραγδής επέλεξε να δώσει ίσως τον περισσότερο τηλεοπτικό χρόνο μετά τον Καποδίστρια και την Ρωξάνδρα, η επιλογή ενός αυστριακού που θα μιλούσε Αυστριακά και Γαλλικά στις κατ’ ιδίαν και στις δημόσιες συνομιλίες του αντίστοιχα θα ήταν τεράστιο αβαντάζ. Ενδεικτικά αναφέρω γνωστούς και άγνωστους υποψηφίους (ανάλογα το budget) όπως π.χ. Tobias Moretti, Karl Markovics, Christoph Waltz· τσεκάρετε τα πρόσωπά τους και το ύφος τους σε αντιπαραβολή με τα πορτραίτα του αυστριακού πρίγκηπα.
Αχτίδα φωτός ήταν τα λίγα ρωσικά που ακούστηκαν μεταξύ Πούσκιν και Καποδίστρια, που μου θύμισαν πως έχουμε ιστορική κινηματογραφική αναφορά.
Για τα ειδικά εφέ δεν θα είχα καμμία απαίτηση αν δεν άκουγα πως μαζεύτηκε το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 5 εκατομμυρίων. Στο πρόσφατο παρελθόν είδαμε ιστορικές ταινίες από αυτοδημιούργητους ανερχόμενους σκηνοθέτες (π.χ. Τσικάρας) που είχαν παρόμοιο οπτικό αποτέλεσμα, με το ένα εκατοστό του χρηματικού διαθέσιμου του Σμαραγδή.
Γνωρίζω πως στην χώρα μας λειτουργούν περίπου 30-40 Σύλλογοι ιστορικής αναβιώσεως και μαζί με μικρότερες ομάδες και μεμονωμένους αριθμούν άνετα περί τα 1.000+ άτομα. Η εικόνα 30-40 ανθρώπων να εφορμούν πίσω από τον Κολοκοτρώνη είναι ανεπίτρεπτη και αδικαιολόγητη. Συμπληρωματικά, γνωρίζω πως πλέον το κόστος ειδικών εφέ για το “ντύσιμο”/απεικόνιση μιας μάχης παίζει από 5.000 έως 150.000 ευρώ το λεπτό αναλόγως το επίπεδο λεπτομέρειας και με τις τιμές να είναι διαρκώς μειούμενες λόγω δυνατοτήτων AI. Αντιλαμβάνεται κανείς πως με ένα κλάσμα του συνολικού διαθέσιμου η ταινία θα μπορούσε να έχει και 2-3 λεπτά μαχών, όπως της άξιζε για το θέμα με το οποίο καταπιάστηκε.
~~~~
Γράφοντας όλα τα παραπάνω έχω να πω ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στον Σμαραγδή, ΠΑΡΑ τα παραπάνω.
Τον ευχαριστώ:
1. Διότι με έκανε να ανατρέξω ξανά σε βιβλία, πριν και μετά την ταινία, και με φόρτωσε με διάβασμα για αρκετό καιρό.
2. Διότι τα παιδιά μου, με τα οποία παρακολούθησα το έργο, παρά το μικρό της ηλικίας τους, εισήχθησαν στο ιστορικό πλαίσιο, και έλαβαν κινηματογραφικές εικόνες από μια ιστορική εποχή που παρά το τεράστιο ενδιαφέρον της, τον ηρωισμό, τις δολοπλοκίες, τον παραγοντισμό των μεγάλων δυνάμεων, κ.λ.π. κ.λ.π., παραμένει “έρημη γη”.
3. Διότι παρά τον χοντροκομμένο και άκομψο τρόπο του, διακόνησε το τίμιο εθνικό μας αφήγημα, ξεμπρόστιασε όπως καμμία άλλη ως τώρα κινηματογραφική παραγωγή τον ρόλο των “εταίρων και συμμάχων μας”, τις δόλιες τακτικές τους και τα κίνητρά τους, αναφορικά με τον ρόλο και την θέση που επιθυμούν να έχει η Πατρίδα μας στα συμφέροντά τους, και αυτό πιθανώς (σίγουρα θα έλεγα), ενόχλησε αρκετά.
4. Διότι επίσης, παρά τον χοντροκομμένο και άκομψο τρόπο του, σχηματοποίησε και απεικόνισε την θρησκευτική ευσέβεια και πίστη, οπτικοποίησε το θρησκευτικό στοιχείο που ήταν μείζων παράγων για την αποφασιστικότητα και αυτοθυσία όλων των μεγάλων ανδρών του Έθνους μας, ομού και του Καποδίστρια κάτι που επίσης ενοχλεί στις μέρες μας, και πλαγιοκοπείται από ζηλωτές της αθεΐας, της παραδοπιστίας και της φιλαυτίας.
5. Τέλος, διότι η εμπορική επιτυχία της ταινίας, ΠΑΡΑ τον πόλεμο που δέχθηκε και ΠΑΡΑ το μέτριο οπτικό αποτέλεσμά της, το οποίο η βαθμολογία του IMDB το απεικονίζει δικαιότατα, ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ κάτι το οποίο οι πολέμιοι του Έθνους ήθελαν να θάψουν, να εξαφανίσουν ή να στήσουν ως αποτροπαϊκό σύμβολο για κάθε άλλη μελλοντική προσπάθεια: Να αποκρύψουν δηλαδή, πως ο κόσμος είναι πάντα έτοιμος και διατεθειμένος να πάει και να στηρίξει με το εισιτήριό του ελληνικές, εθνοκεντρικές, ιστορικές κινηματογραφικές παραγωγές. Άρα να αποκρύψουν πως το επιχειρείν στον κινηματογράφο αναφορικά με την απεικόνιση ιστορικών εθνικών θεμάτων ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΣΟΔΟΦΟΡΟ, κάτι που τρομάζει ιδιαιτέρως τα διάφορα ερπετά της κατασκευασμένης μας δημοσιότητας, διότι μπορεί να ξεφύγει από τα χέρια τους το πλάσιμο του εθνικού ιστορικού αφηγήματος, και ο αντεθνικός ρεβιζιονισμός τους να κατρακυλήσει στον υπόνομο, όπου και ανήκει. Αν σήμερα ενοχλούνται για μια “φτωχή” παραγωγή 5 εκατομμυρίων για τον Καποδίστρια, φανταστείτε αύριο τι μπορεί να πάθουν με μια παραγωγή 10-15 εκατομμυρίων με επίκεντρο την βιογραφία του άλλου… μπαρμπα-Γιάννη, του Ιωάννη Μεταξά και θα δείχνει μάχες, ίντριγκες και διπρόσωπα πισωμαχαιρώματα από τους σημερινούς “φίλους, συμμάχους και εταίρους μας” η οποία θα προβληθεί (για λόγους ιστορικότητας) ΚΑΙ στο εξωτερικό (Βουλγαρία, Ιταλία, Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία και Αλβανία)…
Να τον δείτε λοιπόν τον Καποδίστρια. Έχετε δει ταινίες με πολύ χαμηλότερη βαθμολογία από 6,4 στο imdb και δεν το ξέρετε. Και να την δείτε, διότι έχετε να πάρετε πολλά σε κάθε επίπεδο από την παρακολούθησή της.